Anemone Oostvriesland is theatermaker, theaterdocent en educatiemaker. In 2015 studeerde ze af aan ArtEZ als theatermaker en theaterdocent. Daar ontdekte ze dat ze theater eigenlijk als een rituele ruimte benadert en dat een voorstelling met zo’n rituele werking haar het meest raakt. Heel kort door de bocht bedoelt ze daarmee: je komt via een collectieve ervaring los van tijd en ruimte en van je identiteitsgevoel, om via die ‘onbepaaldheid’ de wereld om je heen opnieuw te ervaren en betekenis te geven.

Sinds haar laatste studiejaar werkte ze als speler, educatiemaker en regieassistent bij theatergezelschap Schweigman&, waar ze veel leerde over locatietheater maken, werken vanuit een fenomeen, het lichaam in de ruimte. Daarnaast werkte ze als theaterdocent en maker bij jeugdtheaterscholen en gezelschappen. De afgelopen jaren werkte ze vooral als maker met jongeren/studenten binnen verschillende (theater)opleidingen en regisseerde ze Prikkels (8+) in een coproductie van Schweigman& en BonteHond.

Anemone komt uit Amsterdam en woont daar nu ook weer. Als kind kwam ze regelmatig in Flevoland voor familiebezoek, in Lelystad. Ze was gefascineerd door de omgeving: een wijk met allemaal dezelfde blokken rijtjeshuizen, tuinen, slootjes. Binnen enkele minuten wandelen, of met de roeiboot over de sloot, kwam je in jong bos. Met rechte wandel- en fietspaden er dwars doorheen. Alles heette ‘dreef’. Er waren lantaarnpalen met een geel accent die ze alleen van daar kende. Het voelde uitermate vormgegeven en ergens een beetje leeg, nog. Ze kwam er graag. Maar het leek erop dat daar wonen niet zoveel trots in de mensen schepte.

Het afgelopen jaar was ze weer veel in Flevoland te vinden bij BonteHond, waar ze Prikkels (8+) maakte.

Wat ze mooi vindt aan Flevoland is dat het een spannende variatie heeft tussen stedelijke gebieden, natuur en agricultuur. Wanneer ze in Flevoland is, voelt ze dat het jong en oud tegelijk is. De mensen die er in de afgelopen decennia zijn komen wonen en de families die er al generaties lang zijn. De gebieden die door de mens zijn gecreëerd, samen met de gebieden die al eeuwenlang hun weg hebben gevonden in getij en klimaat. De jonge bossen die een grote biodiversiteit hebben. De grond die geschikt is voor de zogenaamde ‘genenbank’ van Nederland, waar inheemse boom- en plantensoorten worden verzekerd van een klimaatbestendige toekomst. Die mix, van wat geworteld is en wat relatief nieuw is. Een uniek systeem. En ergens voelt juist dat herkenbaar.

De afgelopen jaren is ze zich meer aan het richten op haar eigen werk en ontwikkeling, minder opdrachtgericht. Ze gunt zichzelf de vrijheid en het vertrouwen om echt haar eigen maakwijze verder te ontdekken en ontwikkelen.

Toen ze de oproep voor de Werkplaats Nieuwe Makers van Flevolab zag, dacht ze: dit is een prachtige plek om dat te doen. Juist omdat ze inhoudelijk sterke raakvlakken ziet met waar ze mee bezig is: het thema van wortelen, je geworteld voelen. Dat mogen onderzoeken in Flevoland lijkt haar geweldig.

Wat kan ze leren van Flevoland over wortelen? Je geaard voelen, je plek vinden en innemen, erbij horen, je bestaansrecht bevestigen. Alles wat je meedraagt en bij jou hoort erkennen, dus ook waar jij of je voorouders vandaan komen. Ook als dat Flevoland is.

“Voor mij is cultuur, kunst, theater de plek om open te denken. Vrij en vreemd. We creëren met aandacht iets waarbinnen we mogen loskomen van wat we al dachten of kennen. Voor mij gaat kunst altijd over een ontmoeting: met het werk en via dat werk met jezelf, de ander en de wereld om je heen. Vanuit verwondering, nieuwsgierigheid, veiligheid kunnen we een drempel over naar het onbekende en durven we onze binnenwereld te betreden. Alwaar we onze schaduwkanten en diepere verlangens ruimte mogen geven. Zo groeien we als mens en samenleving. Zo blijven we in open verbinding. Zo planten we zaadjes in elkaars hart die, als ze in vruchtbare bodem wortelschieten, bossen van Vrede laten groeien”, zo Anemone.